حسرت

شاید آن روز كه سهراب نوشت"تا شقایق هست زندگی باید كرد" خبری از دل پر درد گل یاس نداشت:باید اینجور نوشت چه شقایق باشی چه گل میخك ویاس "زندگی اجباریست

بله ... من هم آدمیزادم... یک صفت بارز نسبت به دیگر موجودات زمین دارم:

 "من دستم از خون همنوعان خود سرخ است من به دستان سرخ خود افتخار میکنم چرا که هیچ درنده ای نیست که چون من همنوع خود را بدرد" من هم جزء همین آدامیزادانم همین آدمیزادانی که خدا برای آنها فقط غریزه پرستش را ارضاء میکند .... آدمیزادان مرده پرست ... آدمیزادانی که عقل آنها از چشمان کوچکشان بیرون زده ... آدمیزادانی که بازی با زندگی یکدیگر برای آنها بهترین سرگرمیست .... آدمیزادای که نمی داند کسانی هستند که حماقت را از چهره خندان او دریابند و در دل غبطه خورند که آدمیزادند....

آدمک آخر دنیاست ، بخند

                آدمک مرگ همینجاست ، بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

                شوخی کاغذی ماست، بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

                کل دنیا سراب است ، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

                به خدا مثل تو تنهاست،بخند

عمرم به تلخی تلخی ها گذشت

پیر شد دلم ، به سردی ایام شکست.

در فکر آرزوهای فردا سیر کردم

لحظه ها را فدای باورهای ساده ام کردم

فردا از راه رسید و در حسرت دیروز نشستم

کی آمد و کی رفت؟

مقصود نیافتم!

غم دوستان ،خنده ی ایام دیدم

عمرم بگذشت و به آخر رسید کارم

عجبم نیست که افسوس به کامم آمد

گردش ایام دیدم و کس نیامد به دیدارم

با وحشت تنهایی زندگی کردم

روزها به سر آمد و شب ها ناله کردم